اثر آقای سید حمید برقعی

با اشک هاش دفتر خود را نمور کرد 

در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد

 
ذهنش ز روضه ها ی مجسم عبور کرد

شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد

احساس کرد از همه عالم جدا شده است

در بیت هاش مجلس ماتم به پا شده است

در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت

وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت

وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت

مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت

بار این چه شورش است که در جان واژه ها ست

شاعر شکست خورده طوفان واژه هاست

بی اختیار شد قلمش را رها گذاشت

دستی زغیب قافیه را کربلا گذاشت

یک بیت بعد ، واژه ی لب تشنه را گذاشت

تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت

حس کرد پا به پاش جهان گریه می کند

دارد غروب فرشچیان گریه می کند

با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید

بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید

او را چنان فنای خدا بی ریا کشید

حتی براش جای کفن بوریا کشید

در خون کشید قافیه ها را ، حروف را

از بس که گریه کرد تمام لهوف را

اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت

 
بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت

این بند را جدای همه روی نیزه ساخت

"خورشید سر بریده غروبی نمی شناخت

بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود"

اوکهکشان روشن هفده ستاره بود

این شعر رو حتما تا آخرش بخونید

دودلم اول خط نام خدا بنویسم      

 یا که رندی کنم و اسم تو را بنویسم

همه یک گفتم و دینم همه یکتایی بود   

 با کدامین قلم امروز دوتا بنویسم

ای که با یاد تو هر مسئله ای حل شدنی است    

بخدا خود تو بگو نام که را بنویسم

صاحب قبله و قبله دو عزیزند ولی       

خوشتر آنست من از قبله نما بنویسم 

قلمم جوهرش از جوش و جراحت جاری است     

پست باشم که پی نام و نوا  بنویسم

بارها  قصد خطر کردم و گفتی ننویس        

پس من این بغض فرو خورده کجا بنویسم

از نگاهت به رویم پنجره ای را بگشا               

تا در آن منظره  روح گشا بنویسم

تیغ و تشباد هم از ریشه نخواهد خشکاند      

غزلی را که در آن حال و هوا بنویسم

عشق آن روز که این لوح و قلم دستم داد      

گفت هر  شب غزل چشم شما بنویس